در دومین شماره از بخش «کتاب هفته» که پنجشنبه هر هفته می
توانید از پایگاه خبری وب دا دنبال کنید، کتابی از «ویل دورانت» را به شما معرفی
می کنیم با عنوان « درباره معنی زندگی» که «شهاب الدین عباسی» آن را به فارسی
ترجمه کرده است.

این کتاب که در قالب 148 صفحه در انتشارات «کتاب پارسه» و با بهای 23500 تومان به چاپ رسیده، یکی
از خواندنی ‌ترین آثار ویل دورانت، نویسنده کتاب بزرگ «تاریخ تمدن» است. متن اصلی
کتاب سال ‌های سال در دسترس نبود و چند سال پیش به کوشش «جان لیتل» منتشر شد.

 

روزی مردی
به نزد ویل دورانت رفت و از او درخواست کرد دلیلی به دست او بدهد که چرا نباید
خودکشی کند. دورانت در آن وقت محدود، جواب ‌هایی به او داد ولی مدتی بعد، نامه‌ ای
برای بیش از صد شخصیت مشهور فرستاد و درباره معنی زندگی از آن‌ ها نظر خواست و
پاسخ‌های رسیده را به همراه دیدگاه خود، در این کتاب منتشر کرد.

دورانت
امید داشت پاسخ ‌هایی که از چنین شخصیت ‌های پرفروغی دریافت می ‌کند، چیزی در خود
داشته باشند که به پرسش آن بیگانه خوش ‌لباسی که در یک روز پاییزی سال 1932 در
باغش ظاهر شد، جوابی درخور بدهد. در واقع قضیه فراتر از این حرف‌ ها بود؛ پاسخ‌ ها
بیش از آنکه تاریک و اندوهبار باشند، شوق ‌انگیز و مثبت بودند که همراه بود با
بصیرت‌ هایی شخصی در اینکه چگونه باید زندگی را معنادارتر کرد. پاسخ‌ ها از همه‌ سو
بودند؛ کسانی چون گاندی، جواهر لعل نهرو، تئودور درایزر نویسنده ناتورالیست،
سینکلر لوئیس برنده نوبل ادبیات، جان ارسکین رمان‌ نویس، آندره موروئا فیلسوف و
رمان ‌نویس، جورج برنارد شاو نمایشنامه ‌نویس، برتراند راسل فیلسوف، جینا لومبروسو
تنیس‌ باز شهیر، سی. وی. رامان برنده نوبل فیزیک و شخصیت ‌های دیگر.

به محض اینکه پاسخ نامه ‌ها به دست ویل دورانت رسید، او
سراغ خودش رفت و پاسخی جلوی همه پرسش ‌هایش گذاشت که خود یک اثر فلسفی والا بود.
دورانت نام کتاب را «درباره معنی زندگی» گذاشت و یک موسسه انتشاراتی کوچک آن را در
سال 1932 چاپ کرد. کتابی است واقع‌ بین، جسور و دربردارنده نگاه ‌های متفاوت
نویسندگان، شاعران، سیاستمداران و... به موضوع زندگی.

ویل دورانت (1981 ـ 1885) تاریخ‌نگار و نویسندهٔ آمریکایی
به‌جز مجموعه کتاب «تاریخ تمدن»، «تاریخ فلسفه» و «لذات فلسفه» را نیز نوشته است.
او همچنین برنده جایزه پولیتزر و مدال آزادی است.

برشی از کتاب:

صرفا جنگ هاى بزرگ نیستند که ما را در بدبینى فرو مى برند،
چه برسد به افسردگى اقتصادى این سال هاى اخیر. ما در اینجا با چیزى به مراتب عمیق
تر از کاهش ثروتمان یا حتى مرگ میلیون ها انسان مواجه ایم؛ این، خانه ها و خزانه
هاى ما نیستند که خالى اند، «قلب» هاى ماست که خالى است. دیگر، اعتقاد داشتن به
عظمت و بزرگى پایدار انسان یا قائل شدن به معنایى براى زندگى که با مرگ فسخ نشود،
ناممکن به نظر مى رسد. ما به دورانى از خستگى و دلمردگى قدم مى گذاریم، شبیه آن
دورانى که تشنه تولد مسیح بود.

ارسطو مى گوید همه چیز، بارها و بارها، کشف شده و از یاد
رفته است. او به ما اطمینان خاطر مى دهد که پیشرفت، یک توهم است؛ امور انسان مانند
دریاست که در سطح خود هزاران حرکت و آشفتگى دارد و چنین به نظر مى رسد که به سوى
جایى پیش مى رود، در حالى که در ته خود بالنسبه بى تغییر و آرام است. آنچه ما آن
را پیشرفت مى خوانیم شاید فقط تغییرات سطحى محض باشد.

یک زندانى محکوم به حبس ابد در پاسخش به ویل دورانت:

زندگى حتى پشت دیوارهاى زندان، مى تواند فوق العاده جالب و
ارزشمند باشد، به همان اندازه که براى کسانى که در بیروت زندان هستند چنین است. در
اینجا همه چیز بستگى دارد به ایمانى که انسان به صحت و استوارى فلسفه خود دارد.

پایان